पाखराला तमा न दाण्याची
वेळ आहे मजेत गाण्याची
ठेवले मी सजून हदयाला
सोय केली तुझ्या रहाण्याची
मी न गेलो तिच्याच वाटेला
वाट होती जिथे ठिकाण्याची
आवडू लागली जगास गझल
(लेक आहेच ती शहाण्याची)
काढले चित्र मेनकेचे मी
भूक होती तुला पहाण्याची
दुःख उधळून टाकले सारे
रीत आहेच ही घराण्याची
चंद्र माझ्याचसारखा आहे
पाहतो वाट सूर्य जाण्याची
पाय सोडून बैसले कोणी
थांबली हालचाल पाण्याची
वाढले भाव सर्व वस्तूंचे
जिदगी फत्त* चार आण्याची
संमती द्या ‘प्रदीपराजे’ हो !
हौस पुरवा तिच्या उखाण्याची
— प्रदीप निफाडकर
अंथरतो मी जेव्हा चटई
डोळे मिटती वासे तुळई
मुले टिव्हीच्या समोर बसली
शुभंकरोती गाते समई
गरिबी अपुली अशीच राहो
आपण दोघे एकच दुलई
हळद उतरली पोर जळाली
कोपऱ्यात ही रडते सनई
कसेबसे जगतात कवी हे
कुबेर झाले सारे गवई
कविता माझी दुधाप्रमाणे
गझला म्हणजे नुसती मलई
-- प्रदीप निफाडकर
रुणझुणत राहिलो! किणकिणत राहिलो!
जन्मभर मी तुला 'ये' म्हणत राहिलो!
सांत्वनांना तरी हृदय होते कुठे?
रोज माझेच मी मन चिणत राहिलो!
ऐकणारे तिथे दगड होते जरी,
मीच वेड्यापरी गुणगुणत राहिलो!
शेवटी राहिले घर सुनेच्या सुने...
उंबऱ्यावरच मी तणतणत राहिलो!
ऐनवेळी उभे गाव झाले मुके;
मीच रस्त्यावरी खणखणत राहिलो!
विझत होते जरी दीप भवतालचे,
आतल्या आत मी मिणमिणत राहिलो!
दूर गेल्या पुन्हा जवळच्या सावल्या
मी जसाच्या तसा रणरणत राहिलो!
मज न ताराच तो गवसला नेमका..
अंबरापार मी वणवणत राहिलो!
सुरेश भट
जानवी
सांगा कुणीतरी या आकाशखाजव्यांना-
मातीच मोक्ष देई कंगाल नागव्यांना!
आहे जरी उभा मी निष्पर्ण माळरानी
या स्वप्नपाखरांच्या रोखू कसा थव्यांना?
आली नव्या जगाची आली पहाट आली
आता उन्हात आणू पाळीव काजव्यांना!
येती जरी समोरी सारे नकोनकोसे
मीही नकोनकोसा झालो हव्याहव्यांना
साधाच मी भिकारी, माझी रितीच झोळी
गावात मान त्यांच्या श्रीमंत जोगव्यांना!
प्रत्येक आतड्याचा मी पीळ होत आहे
ते मात्र गाठ देती त्यांच्याच जानव्यांना!
(एल्गार)
सुरेश भट
मी असा त्या बासरीचा सूर होतो!
नेहमी ओठांपुनी मी दूर होतो!
प्रीतही आली फुलांच्या पावलांनी
हाय, मी चिंध्यांत माझ्या चूर होतो!
राहिल्या आजन्म चिंतामुक्त चिंता...
मी घरोब्याचे जुने काहूर होतो!
तू किती केलास भेटीचा अचंबा..
भूतकाळाचा जणू मी धूर होतो!
मी न साधी चौकशी केली घनांची
ऐन वैशाखातला मी पूर होतो!
कोणत्या स्वप्नास आता दोष देऊ?
जीवनाला मीच नामंजूर होतो!
तेवते आहेस तू पूजेत कोठे?
एकदा मीही तुझा कापूर होतो!
सुरेश भट
मालवून टाक दीप, चेतवून अंग अंग
राजसा किती दिसात, लाभला निवांत संग
त्या तिथे फुलाफुलात, पेंगते अजून रात
हाय तू करु नकोस, एवढयात स्वप्न भंग
दूर दूर तारकांत, बैसली पहाट न्हात
सावकाश घे टिपून एक एक रुपरंग
गार गार या हवेत घेऊनी मला कवेत
मोकळे करुन टाक एकवार अंतरंग
ते तुला कसे कळेल, कोण एकटे जळेल
सांग का कधी खरेच, एकटा जळे पतंग
काय हा तुझाच श्वास, दरवळे इथे सुवास
बोल रे हळू उठेल, चांदण्यावरी तरंग
सुरेश भट
मलमली तारुण्य माझे, तू पहाटे पांघरावे
मोकळ्या केसात माझ्या, तू जीवाला गुंतवावे
लागुनि थंडी गुलाबी, शिरशिरी यावी अशी ही
राजसा माझ्यात तू अन् मी तुझ्यामाजी भिनावे
कापर्या माझ्या तनूची तार झंकारुन जावी
रेशमी संगीत स्पर्शाचे, पुन्हा तू पेटवावे
रे तुला बाहुत माझ्या, रुपगंधा जाग यावी
मी तुला जागे करावे, तू मला बिलगून जावे
सुरेश भट
