वृत्त :- पादाकुलक
मात्रा वृत्त
एका ओळीत
८+८ असे मात्रांचे दोन गट
हसण्याचे हे नाटक आहे
पण ओठांना जाचक आहे
किती वाईट नेता होता
किती चांगले स्मारक आहे
या विश्वाचा कवी लाडका
कुठेतरी संपादक आहे
काल मला हे दु:ख म्हणाले
"तुझे सोसणे काटक आहे"
ह्रदय म्हणाले तिला भेट जा
मी ही आज्ञाधारक आहे
:- प्रदीप निफाडकर
राम झालो मी कधी घनश्याम झालो मी
जन्म कुठलाही मिळो, बदनाम झालो मी !
सांग तारुण्या तुला हे काय झाले रे ?
भेटले कोणीतरी बेफाम झालो मी
काम करतानासुध्दा मी गात मी होतोना
नेहमी दुःखा, तुझा आराम झालो मी
फेकशी माझ्याकडे उद्ध्वस्त स्वप्नांना
का तुझ्यासाठी जगा गोदाम झालो मी ?
आठवायाला तुला मी विसरलो कोठ?
एवढा अजुनी कुठे उद्दाम झालो मी?
टाकले बदलून येथे तू मला जेव्हा
जग कुणी बदलेल यावर ठाम झालो मी
राहिलो साधा इथे मी, पाळली वचने
अन् जगायाचा नवा आयाम झालो मी
मी कशासाठी निघावे तीर्थयात्रेला?
गझल लिहितानाच चारीधाम झालो मी
— प्रदीप निफाडकर
राम झालो मी कधी घनश्याम झालो मी
जन्म कुठलाही मिळो, बदनाम झालो मी !
सांग तारुण्या तुला हे काय झाले रे ?
भेटले कोणीतरी बेफाम झालो मी
काम करतानासुध्दा मी गात मी होतोना
नेहमी दुःखा, तुझा आराम झालो मी
फेकशी माझ्याकडे उद्ध्वस्त स्वप्नांना
का तुझ्यासाठी जगा गोदाम झालो मी ?
आठवायाला तुला मी विसरलो कोठ?
एवढा अजुनी कुठे उद्दाम झालो मी?
टाकले बदलून येथे तू मला जेव्हा
जग कुणी बदलेल यावर ठाम झालो मी
राहिलो साधा इथे मी, पाळली वचने
अन् जगायाचा नवा आयाम झालो मी
मी कशासाठी निघावे तीर्थयात्रेला?
गझल लिहितानाच चारीधाम झालो मी
— प्रदीप निफाडकर
जो नको तो प्रकार मी केला
या जगाचा विचार मी केला
वेदना दे अजून थोडीशी
शब्द माझा तयार मी केला
मी स्मितानेच मारले अश्रू
हुंदका हद्दपार मी केला
पाहिले एकदाच स्वप्न तुझे
एक सौदा उधार मी केला
जीवनाशी अता पटे माझे
सोसण्याचा करार मी केला
- प्रदीप निफाडकर
ये जरा आणखी जवळ माझ्या फुला
ओठ देतील हे गझल माझी तुला
भेट होता तुझी कैफ चढतो मला
रोज वार्यावरी बांधतो मी झुला
आपल्यासारखे ना जगी जोडपे
तू जणू बाहुली ! मी जणू बाहुला !
वेगळा हा दिसे, अन् लकाकत उठे
प्रेमरंगामध्ये रंग हा आपुला
मी तुझा ! मी तुझा ! मी तुझा ! मी तुझा !
रोज जपतो असा मंत्र हा सानुला
कैकदा वाटले छान लिहिशील तू
कृष्ण झालास रे शारदेच्या मुला
— प्रदीप निफाडकर
जाऊ तिथे उद्याची आम्ही मशाल लावू
अन् आमुचे दिशांना हे रक्त लाल लावू
तू सांगतेस आता, ' घे रे पुसून डोळे'
आभाळ फाटलेले कोठे रुमाल लावू ?
त्यांचा निकाल केव्हा? जे बोलती सदा की,
"याचा निकाल लावू", "त्याचा निकाल लावू"
रात्री कुशीत माझ्या ही ओळ गात येते
'श्वासात श्वास ओवू! गालास गाल लावू '
घोडे पळून गेले, त्याची तमा न आम्हा
जिंकायला लढाई वाऱ्यास नाल लावू
अमुच्यामध्ये अजोनी हनुमंत वास करतो
सूर्या तुझ्या कपाळी आम्ही गुलाल लावू !
- प्रदीप निफाडकर
दूर तू आहेस अन् सुचते न गाणे
हे असे माझे जिणे लाजीरवाणे
राहिली आजन्म ती येथे कुमारी
भेटला नाही तिला माझ्याप्रमाणे
दान माझे पाहुनी हा कर्ण लाजे
मी फुटाण्यांना दिले साखरफुटाणे
टाकतो विश्वास मी कोणावरीही
भेटणारा वाटतो माझ्याप्रमाणे
गुंफले जेव्हा तिने हे नाव माझे
धन्य झाले पाठ केलेले उखाणे
मी भटांचा कोण आहे काय सांगू!
गझल माझी सांगते माझे घराणे
- प्रदीप निफाडकर
नम्र माझ्या वागण्याने घातला हा घोळ मी
जो मला भेटेल त्याला वाटतो किरकोळ मी
झाड, पक्षी, लाट, वारा लागले नाचायला
फत्त* गुणगुणलो मनाशी एक साधी ओळ मी
मी कुठे बोलेन म्हणुनी जीभ त्यांनी छाटली
पेरला बोटात माझ्या मग विजेचा लोळ मी
दाद रसिकांनी दिली पण ऐकली नाहीच मी
(काय मौनाच्या कुणाचा ऐकला कल्लोळ मी)
ती तिथे नाही सुखी हे मी बरोबर ताडले
फत्त* भिजलेल्या उशीची पाहिली रे खोळ मी
रोज अंगाला चिकटते वैर, मत्सर, वासना
ते धुण्यासाठीच करतो रोजची अंघोळ मी
— प्रदीप निफाडकर
तू माझा स्वर तू माझी लय
तू माझ्या गीतांचा आशय…..
पावसात ही लगबग कसली
तोल तुझा जाण्याचे हे वय……
दुनिये तू जिंकलीस कोठे
मी केला माझाच पराजय……
ये मरणा,येरे ये मरणा
मज वाटे ह्या जगण्याचे भय……
– प्रदीप निफाडकर
जीवनाशी मी कुठे तडजोड केली
चित्रगुप्तानेच खाडाखोड केली
बोललो हासून मी तेव्हा तुझ्याशी
मी कडू माझी कहाणी गोड केली
कोणत्याही संकटाचा दोष नाही
मीच बंद्या सोसण्याची मोड केली
लाभलेली जिंदगी माझी न होती
चार श्वासांचीच मीही तोड केली
व्हायचे ते शेवटी होऊन गेले
मी कशाला व्यर्थ डोकेफोड केली
याचसाठी भेटली नाहीस तूही
मी दिशांशी सारखी धरसोड केली
- प्रदीप निफाडकर
(स्वप्नमेणा)
पाखराला तमा न दाण्याची
वेळ आहे मजेत गाण्याची
ठेवले मी सजून हदयाला
सोय केली तुझ्या रहाण्याची
मी न गेलो तिच्याच वाटेला
वाट होती जिथे ठिकाण्याची
आवडू लागली जगास गझल
(लेक आहेच ती शहाण्याची)
काढले चित्र मेनकेचे मी
भूक होती तुला पहाण्याची
दुःख उधळून टाकले सारे
रीत आहेच ही घराण्याची
चंद्र माझ्याचसारखा आहे
पाहतो वाट सूर्य जाण्याची
पाय सोडून बैसले कोणी
थांबली हालचाल पाण्याची
वाढले भाव सर्व वस्तूंचे
जिदगी फत्त* चार आण्याची
संमती द्या ‘प्रदीपराजे’ हो !
हौस पुरवा तिच्या उखाण्याची
— प्रदीप निफाडकर
अंथरतो मी जेव्हा चटई
डोळे मिटती वासे तुळई
मुले टिव्हीच्या समोर बसली
शुभंकरोती गाते समई
गरिबी अपुली अशीच राहो
आपण दोघे एकच दुलई
हळद उतरली पोर जळाली
कोपऱ्यात ही रडते सनई
कसेबसे जगतात कवी हे
कुबेर झाले सारे गवई
कविता माझी दुधाप्रमाणे
गझला म्हणजे नुसती मलई
-- प्रदीप निफाडकर
