केव्हातरी पहाटे उलटून रात्र गेली
मिटले चुकून डोळे हरवून रात्र गेली
कळले मला न केव्हा सुटली मिठी जराशी
कळले मला न केव्हा निसटून रात्र गेली
सांगू तरी कसे मी वय कोवळे उन्हाचे?
उसवून श्वास माझा फसवून रात्र गेली!
उरले उरात काही आवाज चांदण्याचे..
आकाश तारकांचे उचलून रात्र गेली!
स्मरल्या मला न तेव्हा माझ्याच गीतपंक्ती
मग ओळ शेवटाची सुचवून रात्र गेली!
आता कुशीत नाही ती चंद्रकोर माझी..
हलकेच कूस माझी बदलून रात्र गेली
अजुनी सुगंध येई दुलईस मोगऱ्याचा..
गजरा कसा फुलांचा विसरुन रात्र गेली?
सुरेश भट
मनाप्रमाणे जगावयाचे किती किती छान बेत होते!
कुठेतरी मी उभाच होतो... कुठेतरी दैव नेत होते!
वसंत आला पुढे, तरीही सुगंध मी घेतलाच नाही!
उगीच का ताटवे फुलांचे मला शिव्याशाप देत होते?
कुठेतरी पाहिले तुला मी, जरी तुझे नाव आठवेना...
करू तरी काय? हाय, तेंव्हा खरेच डोळे नशेत होते!
असूनही बेचिराख जेंव्हा जगायचे श्रेय जिंकले मी,
कितीतरी लोक आसवांची प्रमाणपत्रेच घेत होते!
जरी जिवाला नकोनकोशी हयात हासून काढली मी
निदान जे दु:ख सोसले, ते सुखात होते! मजेत होते!
बघून रस्त्यावरील गर्दी कशास मी पाहण्यास गेलो?
धुळीत बेवारशी कधीचे पडून माझेच प्रेत होते!
मला विचारू नकोस आता, कुठून हे शब्द आणले मी?
तुझेच आलाप काल रात्री उसासणार्या हवेत होते!
(झंझावात)
सुरेश भट आणि त्याच्या गझल हा मराठी साहित्याचा महत्वाचा भाग आहे. त्यांच्या गझलांमधील आशावाद आणि खंबीरपणा यांना तोडच नाही. कितीही दुर्दम्य परिस्थिती उद्भवली, संकटांचे डोंगर समोर उभे राहिले, तरी परिस्थितीला शरण न जाता त्या परिस्थितीला नमवायची धमक तरी त्यांच्या गझल मधून दिसून येते; नाहीतर वाईटातून चांगले शोधून काढून त्याचे उदात्तीकरण करण्याची खासीयत तरी आढळून येते. त्यांची अशीच एक भावलेली गझल...
पराभव - सुरेश भट
झालो तसा कुठे मी बदनाम बोलवांनी?
झाला समुद्र केव्हा घायाळ तारवांनी?
येथील माणसांशी माझे जीवंत नाते,
वाळीत टाकलेले आहे मला शवांनी!
त्या मैफलीत माझी होती कुठे हजेरी?
ते धन्य धन्य झाले त्यांच्याच वाहवांनी!
आता कुणी कधीही घेऊ नये भरारी...
ओलांडले नभाला केव्हाच कासवांनी!
आरोपही कराया मिळतो कुठे पुरावा?
सारे गुन्हेच आता सजतात उत्सवांनी!
तेव्हा तुझ्यापुढे मी वठलो तरूप्रमाणे...
आता फुलारतो मी नुसत्याच आठवांनी!
आता उजाडताना माझा निरोप घे तू...
सांगू नये फुलांना भलतेच या दवांनी!
आली न याद माझी कुठल्याच श्रावणाला,
विझवून टाकले मी आयुष्य आसवांनी!
एकेक युद्ध माझे मी हारलो, तरीही
मजला अजिंक्य केले माझ्या पराभवांनी..!!
जर आपण मनात राग न ठेवता रोजच आपली नाती जपून ठेवली तर संक्रांतीच्या दिवशी "गोड बोला" असे बोलण्याची गरजच भासणार नाही.
नाती जपा आनंदी रहा.
यल्लप्पा सटवाजी कोकणे
१४ जानेवारी २०१८
माणसांचे चेहरे वाचायला
आजकाल चुकतो आहे
चुकीचे वाचल्यामुळे मी
बरंच काही भोगतो आहे
यल्लप्पा सटवाजी कोकणे
०१ जानेवारी २०१८
